Epilepsie is een tijdelijke functiestoornis in de hersenen, waarbij zich plotseling en ongecontroleerd, hersencellen ontladen. Er ontstaat een soort ‘kortsluiting’ in de hersenen. Meestal is dit zichtbaar: iemand krijgt een aanval. Pas als iemand bij herhaling dergelijke aanvallen heeft, is er sprake van epilepsie.

Naar schatting hebben circa 120.000 mensen in Nederland epilepsie en er worden per jaar ongeveer 12.000 nieuwe diagnoses gesteld.

Bij de meeste mensen met epilepsie is er geen afwijking of beschadiging in de hersenen te vinden.
In bepaalde gevallen ligt er aan de epileptische aanvallen wel een beschadiging in de hersenen ten grondslag. Een dergelijke hersenbeschadiging kan op verschillende manieren zijn ontstaan, bijvoorbeeld door een ontsteking, een gezwel, problemen bij de geboorte, een ongeval met hersenletsel, een hersenbloeding of door giftige stoffen.

Aanvallen kunnen diverse vormen aannemen, afhankelijk van de plaats van ontlading in de hersenen en van het aantal hersencellen dat hierbij betrokken is. Er worden twee hoofgroepen onderscheiden:

1. Partiële aanvallen: (plaatsgebonden) alleen een bepaald deel of bepaalde delen van de hersenen zijn hierbij betrokken. Het bewustzijn is soms nog intact, soms verminderd en soms helemaal afwezig.
2. Gegeneraliseerde aanvallen: (niet-plaatsgebonden) hierbij zijn grote delen van de zenuwcellen van de rechter- en de linkerhersenhelft betrokken. Iemand met een dergelijke aanval is volledig buiten bewustzijn.
   

Als het (na onderzoek) eenmaal zeker is dat iemand epilepsie heeft, worden er (meestal) bepaalde medicijnen voorgeschreven. Die medicijnen moeten iedere dag ingenomen worden. De medicijnen kunnen epilepsie niet genezen, maar ze kunnen wel helpen om te zorgen dat iemand veel minder of helemaal geen aanvallen meer krijgt.

Een aanval kan een grote of kleine aanval betreffen.